(scroll down for Farsi)

City of Tales
A site-specific exhibition of contemporary art

Exhibition 27 - 28th April 2018
Karim Khan Bridge, Tehran

Curated by: Asieh Salimian

Participating artists: Farshad Alekhamis ; Negar Alemzade Gorji ; Mostafa Choobtarash ; Shahram Entekhabi ; Alireza Jodey ; Babak Kazemi ; Zartosh Rahimi ; Shahryar Rezaei ; Roohangiz Safarinezhad and Ali Soltani Tehrani
Grafic design: Mohamadreza Alekhamis

Drawing on notions of borders, territory, migration, and collective memory, the exhibition presents works by ten different individual artists. The artworks examine social and political tensions experienced worldwide, as well as the ways that personal experience, national identity, and community intersect in storytelling to simultaneously shape and destabilize history.
Most of the legends have magical, fabulous, horrid or satiric aspects. Most of the time they come to a happy ending that might trigger hope and motivation in life. Also, they have moral and instructive applications in life and root in the life conditions, and rituals. In the exhibition The City of Tales, the artists have employed the “narrative” framework and on the basis of that, they have discussed the social and cultural issues such as gender roles, morality, history, politics, the environment and complexities of the human being in relationship to legends and other forms of oral history. Due to the relationship between historiography and imagination in order to record the history, the exhibition “Shahre Gheseha” indicate how the narrative in contemporary art can turn into the images. The artists in the City of Tales exhibition are using different media and techniques in order to create the narratives which reflect the situation in a city like Tehran and have hyperbolically exploited fictional aspects that come from the traditional of the myths, the legends and oral history that are perfectly reflected in the artworks. This exhibition is going to show contemporary works of art that have new interpretations of both the traditional Persian legends and contemporary Persian stories. In other words, these artistic phenomena suggest a new relationship towards social anxieties and concerns such as injustice, exploitation, abuse of power and other relevant issues.
The City of Tales shows how contemporary art can create a different story or an alternative by transforming existing stories. By developing controversial aspects in the visual arts, this exhibition is questioning the aspect of “truth” in documentations and historiography as well as in mass media and the news. This exhibition is indicating the complexity of historiographical methods in the mass media productions by having a glance at the uses and abuses of the past in defining and identifying national identity.
The increasing number of narratives in the contemporary art, cinema, social media that are based on historical elements create alternatives for the national myths, partly also including aspects from other cultures. Considering how controversial is the nature of the narrative, these changes can be a stimulant to question historical “truth”. And this leads to an interactive aspect of this exhibition: The audience can participate in the process of creating the historical narrative with the help of contemporary art.
Shahram Entekhabi says about his video installation The City of Tales: “This particular community that we are talking about, what do they have in the warp and woof of their existence which differentiates them from others?” And one can add: What’s the origin of the traditions that Entekhabi utilizes in his works with their allegorical beings like mice, elephants and beetles? More than anything, this is the Persian classical literature which represents the tradition that is frequently being talked in the Old Persian stories, full of fantasy.
The City of Tales is a re-reading of a tales and stories that are reproduced in contemporary times, narrating the endless contradiction of the human, specifically Persian man. In a satiric narrative the different classes of Iranian society have been identified with animals that narrate the persistent human contradiction. It seems that Entekhabi’s blue four-parted elephant, is no illustrated transformation of the fictional story, but as Molavi’s famous story “The Elephant in Darkness” can be the elephant of Mathnavi that indicates the fragmental and selfish (personal) points of view of each of us of reality; the reality which is being limited to each fragment that we like and define it as the whole reality. This unilateral look is the basis of our contradiction, and how well Entekhabi has conveyed it. The man who is continuously changing his identity and is not stable in any identity.
In the video works made by Entekhabi, the human being is sometimes turning into a clown, sometimes into an elephant and sometimes it is not yet a complete human being, instead some horns emerge on his head. This clandestine human, full of complexity, can never be uniform and one-dimensional. Certainly, these contradictions and complexities in this inconstancy (instability) doesn’t leave the artist himself alone even in these thirty years passing of his immigration. Entekhabi has been successful in stepping the world in which art can record and re-write the realities of the artist’s life and its surroundings.
Farshad Ale Khamis’s scrabbled collages narrate the story of the artist that is composed of his memories and the accumulation of his writings. About his work, he says: “My current day is made of my past experiences and memories. Each part of the image, that you are watching at, is narrating a particular part of my life. Part of these memories have faded over time and part of them are as close as yesterday. I belong to the generation of Iranian society which deals both with tradition and modernity as well as revolution and war, and the result of all the contradiction is a shattered image. Each part has its own boundaries, narrative and history. In a world without any specific beginning and ending, there is nothing but continuity, repetition and some scribbled memories.”
Our world is full of untold and unheard stories. Alireza Joday’s large-sized paintings seem like a kind of door opening into the vast reservoir of the mind. Imagination is the king of all perception. Joday says about his work: “Our loneliness develops only by remembering and bringing to life the memories that are confined deep in our mind and emotions, so that we turn to a kind of shelter which is locked to the noise outside. That is why some images are being created by investigating the inner world.”
Every day we are exposed to a giant amount of news and reports from all across the world without knowing the source mostly. In this exhibition, we can consider Zartosht Rahimi as a kind of media emerged among us. He talks about his large-sized paintings named “An Unfinished Feast”: “My paintings reflect the situation in which my environment and I are involved in. Narratives play an important role in creating a connection between my works and the audience. Reality it is the login key. The stories do not necessarily follow a specific logic, but rather like in a piece of a drama, they are a combination of imagination and reality.”
Sharyar Rezai deals with mythical heroes in his installations that can be considered a part of national identity and it is impossible to take them anywhere else. Shahryar Rezai by adapting from “Wish that Man Could Take His Home With Him” for his legend “Rostam’s Mace Suitcase” mentions: “People have left parts of themselves in immigration throughout history. It is not possible to go. It is not possible to take. We are stuck in a historical transition with a suitcase full of emptiness, full of regret, full of dreams, full of forgetfulness, and I am constantly packing it in order to stay and not to forget…”. Rezai, in his second installation named “Freedom Charter” which is adapted from the series “Death Is Inherited in our Home” is manipulating historiography and mass media productions: Ahmad Shamloo in his poetry collection “Abraham in the Fire” has given a poem to Iran Darroudi, the female painter; the theme of the poem is about the process of visualizing something, for example in painting. In the last part of the poem, Shamloo says to Darroudi: “We’ve had all the words at hand/ But we didn’t use the practical one/ Because there was not one important word in our hand/ Freedom/ We couldn’t say that/ You picture it”. This work is an attempt to portray historiography and to create a narrative of what cannot be represented.
In her installation named “The Patient Stone” Roohangiz Safarinezhad tells a metaphorical story of psychological, philosophical and social phenomenon with mysteries and implications, that indicates the significance of the narratives for each individual in a society. “The Patient Stone” is the common origin of all the tales and the common psychological aspects among human beings. This common origin dates back to the pre-historical eras and the beginning of human existence: “Once upon a time there was a patient stone. Me patient. You patient”. Indicating that mostly the tales come to a happy endin that could be a reason for having hope and motivation in life, Negar Alamzadeh Gorji in her installation named “Tapesh” is dealing with such a happy ending. She says: “Hope is the oldest fetus of the world. It is a forgotten solitary inmate in the deepest part of the womb of the universe lighting up man’s darkest fears. A warming light inside the man that breaks the ice of the silence up with an amazing magic and makes the man fly. This is the magician of hope that comes from dusk till dawn till it has to come back to his ever solitary confinement and wait, wait for rebirth. A birth which is the only way for hope, the oldest fetus of the world…”.
In his two installations “When the Chairs Imitate the Hedgehogs” Mostafa Choobtarash raises the question whether the production of historical narratives can be a substitute for the national legends: “In the ancient times, man always used to engrave or illustrate his fears, concerns, excitements, memories, news and events on the rocks or the cave walls in order to share them with people of his time and of the future. By using technology, cyberspace and the media such as television and radio, nowadays man is doing the same. The only difference is that the human creation of the past could survive until today, but today everything is changing rapidly; with the arrival of a new event, the previous news will be soon forgotten”. His work seems like an abstract configuration at first glance, but the closer one gets to it, the more one can see: Details which were invisible from the far so that the spectator start investigating the work. Also, his work is full of irony and humor which makes it so attractive for the audience.
Ali Soltani Tehrani’s installation “Memorial” shows the role and place of the audience in the narrative construction. His installation, Tehrani is dealing with what can be stored and archived in the human brain beyond the eternal layers of ideas, images and emotions like a natural and powerful force. In this sense the brain is like a palimpsest: Every time more recent ideas, images and emotions are being stored in it. They seem to be a kind of substitute that buries everything but nothing is absolutely forgotten. The ideas and emotiongs are not dead. They are just asleep. There is no desire to break up the accumulation of the eternal layers. Writing a memorial on the showcase of war images is both narrating the memories and escaping a social event that is one of the most important but most painful times for every nation. Tehrani deals with this aspect in his collaborative and multiple writings .In his installation “The Middle East Club” Babak Kazemi narrates the story of petrol and the people of the Middle East. He talks about a club which is the representative of the Middle East countries and also the indoor and outdoor events of the club where both ordinary people and boxers are frequently punching sandbags) and the result is nothing but damage and depreciation for both of them.

Asieh Salimian



شهر قصه ها

نمایشگاه هنر معاصرِ مکان محور

کیوریتو : آسیه سلیمیان

هنرمندان: شهرام انتخابی ; فرشاد آل خمیس ; علیرضا جدی ; مصطفی چوب تراش ; زرتشت رحیمی ; شهریار رضایی ; علی سلطانی تهرانی ; روح انگیز صفری نژاد ; نگار عالِم زاده گرجی ; بابک کاظمی
طراح گرافیک محمد رضا آل خمیس

تهران، خیابان کریم خان زند، جنب انتشارات ثالث، پلاک ۱۵۴
هفتم و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۷

بیشتر افسانه ها جنبه های جادویی، شگفت نگیز، ترسناك يا طنزآمیز داشته اند. اما در بیشتر مواقع به پایانی خوب می انجامیدند و شاید بهانه ای برای داشتن انگیزه و امید به زندگی بوده و نیز کاربردی اخلاقی و آموزشی داشتند و ریشه هایشان در شرایط زندگی، آئین ها، سنت ها و به طور کلی نحوه ی زندگی واقعی بود. هنرمندان این نمایشگاه از چارچوب روایت بهره برده اند و بر این مبنا، مسائل اجتماعی و فرهنگی، مانند نقش های جنسیتی، اخلاق، تاریخ، سیاست، محیط زیست و پیچیدگی های انسان را مطرح کرده اند. رویداد پیش رو نشانه ای است از اینکه روایت در هنر معاصر چگونه می تواند با توجه به رابطه میان تاریخ نگاری و تخیل گرایی، برای ثبت تاریخ در هنر معاصر، تبديل به تصوير شود
از ویژگی های مهم آثار هنرمندان شهر قصه ها استفاده از انواع تكنيك و رسانه برای ساخت داستان هایی است که بر شرایط شهری مانند تهران تأکید دارند و به گونه ای اغراق آمیز از تخیل یا رؤیا که از سنتِ افسانه ها، قصه ها و تاریخ شفاهی می آید، بهره گرفته و در آثارشان بازتاب یافته است
این نمایشگاه آثار هنری معاصری را نشان می دهد که از قصه های سنتی و افسانه های معاصر فارسی تفسیرهای جدیدی دارند. به بیانى دیگر، این پدیده های هنری، گویای كنش جديدى برای فهم نگرانی ها و دغدغه های اجتماعی، از جمله سوءاستفاده از قدرت، بی عدالتی، بهره کشی و مسائل مربوط به آنند
شهر قصه ها بیانگر یکی از کارکردهای هنر معاصر است که می تواند با انتقال یا تحلیل از یک روایت و قصه داستانی ديگر بسازد یا بديلى نو پدید آورد. با توجه به توسعه ی تولیدات جنجال برانگیز و مستند در هنرهای تجسمی، این نمایشگاه تاریخ نگاری و مستندسازی را که در ارتباط با تولید پیش آماده ها برای انتشار در رسانه های جمعی و اخبار است، به نوعى به پرسش می گیرد
این نمایشگاه با نگاهی اجمالى به موارد استفاده و سوءاستفاده از گذشته برای تعریف و شناسایی هویت ملی، به پیچیدگی های روش تاریخ نگاری در تولیدات رسانه های جمعی اشاره دارد
با عنايت به افزایش تولید روایت های تاریخی در هنر معاصر، سینما، رسانه ها و شبکه های اجتماعی و... آیا می توان پیشبینی کرد که این تولیدات به مرور جایگزینی برای افسانه های ملی از فرهنگ های متفاوت خواهند بود؟ این هشداری است برای نابودی هویت فرهنگی و تبدیل شدن به انسانی شیشه ای در جامعه ای تشکل یافته و پیشاپیش برنامه ریزی شده. این تحولات با در نظر گرفتن چرایی و چگونگی جنجال برانگیزی در روایتگری، می تواند محرکی برای تحریف در تاریخ نگاری باشد. و اینجاست که می توان پرسید نقش و جایگاه مخاطب در ساخت و ساز روایت چیست؟
هنرمندان این نمایشگاه، مخاطبان را با جنبه های مختلف کاربرد مسائل روایتگری و تاریخ نگاری در آثارشان روبه رو می کنند: شهرام انتخابی در مورد چیدمان ویدئو و طراحی شهر قصه می گوید این مردمان دغدغه مند، این جمعی که سخن از آن میرود اما، در تارو پود هستی خود چه دارند که آنها را از دیگران میتواند متمایز کند؟ سنتی که در آثار انتخابی به شکل موش و سوسکها و فیل خودنمایی میکند خاستگاهش کجاست؟ بیش از هر چیز این ادبیات کلاسیک فارسی است که سنت را نمایندگی میکند و داستانهای کهن فارسی جا به جا سخن از آدمی میگویند؛ خیالپرداز و سراسر تخیل نشین که قصه میگوید. شهر قصه، یکی از این بازخوانیهای افسانه ایست که در دوران معاصر بازتولید شده و روایتگر تضاد بیپایان انسان شرقی و مشخصا انسانِ ایرانی است. روایتی طنز آمیز اما تلخ که در آن طبقات اجتماعی ایران به سبکِ افسانههای قدیمی در حیوانات، این همانی شدهاند و تضاد دامن گیر انسان ایرانی را روایت میکنند. در یک یک آثارِ بخش افسانه، به تضادِ این انسان پرداخته شده است. تضادی که در کندن از سنت یا ماندن در آن و تقابل با جهان مدرن تعریف میشود. انگار فیلِ چهار تکهی آبی رنگِ انتخابی، نه بازسازی تصویری از یک داستان خیالی، که همچون قصهی شهیرِ فیل در تاریکی، فیلِ داستانِ مثنوی باشد که نشان از نگاه چند پاره و خودخواهانهی هرکدام از ما راجع به واقعیت دارد. واقعیتی که هر کدام، بخشی از آن را بپسندیم، به عنوانِ کل واقعیت تعریف میکنیم. این نگاه یک جانبه است که اساس تضاد ماست و انتخابی چه خوب آن را بیان کرده. انسانی که مدام تغییر هویت میدهد و در هیچ هویتی هم پاینده نیست. در ویدئویی که انتخابی ساخته است، این انسانگاه دلقک میشود وگاه فیل وگاه انسان نشده باز شاخ در میآورد. این انسان شتر گاوپلنگ پر تضاد، هرگز نمیتواند یک دست وساده شود. تضادی که در این عدم ثبات هست؛ به حتم بعد از سی سال که از مهاجرت خود هنرمند میگذرد دست از سر او بر نداشته و انتخابی موفق شده است پا به دنیایی بگذارد که در آن هنر، واقعیت زندگانی هنرمند و جامعهای که از آن برخاسته را باز خوانی و ثبت میکند.
کلاژ خط خطی فرشاد آل خمیس، روایت داستان هنرمندی ست که با استفاده از خاطرات و انبوهی از یادداشت هایش شکل گرفته. آل خمیس در رابطه با اثر خود می گوید امروز من بر مبنای خاطرات و تجربیات گذشته شکل گرفته است . تصویری که خلق شده و شما نظاره گر آن هستید، هر تکه اش روایت گر قسمتی از زندگی من بوده، قسمتی از این خاطرات درگذر زمان کم رنگ شده و بخش های دیگر انگار همین دیروز اتفاق افتاده است . من متعلق به نسلی از جامعه ایرانی هستم که در گیرودار سنت و مدرنیته ، انقلاب و جنگ رشد کردم و بزرگ شدم و نتیجه این همه تضاد ، تصویری است مخدوش که به فراخور احوالات آن روزگار و شرایطی که بر من و دیگر مردمان جامعه گذشته هر دوره اش تعاریف و مرز بندی و ادبیات و تاریخ خودش را دارد. در دنیایی که ابتدا و انتها ندارد و آنچه هست استمرار است و تکرار ، چیزی جز خاطراتی خط خطی شده باقی نمی ماند. دنیای ما پر از قصه های ناگفته و ناشنیده است.
نقاشی های عظیم علیرضا جدی، مانند دری هستند رو به سوی مخزن عظیم ذهن و تصاویر و خاطراتی که به مدد تخیل، حیات و اعتبار می یابند. به درستی تخیل، ملکه تمامی قوای ادراکی ماست. علیرضا جدی در باره ی آثارش در این نمایشگاه می گوید تنها با یاد آوری و جان دوباره بخشیدن به خاطرات محبوس در حافظه و احساسات، تنهایی مان گسترش می یابد و به اقامتگاهی بدل می شویم که به روی قیل و قال بیرون مسدود است و از درون این خودکاوی دنیای درون، تصاویری زاده می شوند که انتخاب و به آنها حق انتخاب می دهیم.. روزانه حجم بسیار زیادی اخبار و گزارش از سراسر دنیا به ما می رسد. این حجم، گسترش یافته و منبع انتشار این گزارش ها در اکثر موارد برای ما نا آشنایند. زرتشت رحیمی را می توان رسانه ای دانست که از میان ما برآمده . رحیمی درباره نقاشی های با ابعاد بزرگش به نام یک جشن ناتمام، در این نمایشگاه می گوید نقاشی های من بازتابی از وضعیتی هستند که خودم و تا آنجایی که افق دیدم اجازه می دهد، اطرافیانم درگیر و دار آن قرار دارند. روایت، نقش مهمی در ارتباط بین کار من و مخاطب بازی می کند و در اصل کلید ورود است. جایی است که به حرفهای هم گوش می کنیم. هم من و هم مخاطب خود را در آینه ی داستان ها باز پیدا می کنیم، این داستان ها لزوما از منطق مشخصی پیروی نمی کنند بلکه همچون قطعه ای از یک رخداد نمایشی آمیخته از تخیل و واقعیت اند
شهریار رضایی با چیدمان هایش به قهرمانان اسطوره ای می پردازد که می توان آنها را بخشی از هویت ملی دانست که امکان بردنشان به مکانی دیگر غیر ممکن است. شهریار رضایی برای اسطوره چمدان گرز رستم ، از مجموعه ی ای کاش آدمی وطنش را... می نویسد در طول تاریخ مهاجرت انسان ها بخشی از خودشان را جا گذاشته اند رفتن ممکن نیست بردن امکان پذیر نیست نه در مکان می شود جابجایشان کرد و نه در زمان در یک گذار تاریخی گیر افتاده ایم. چمدانی خالی و پر از حسرت پر از تهی پر از رویا پر از فراموشی. و من مدام این حسرت ها و رویا ها را بسته بندی می کنم برای ماندن برای از یاد نبردن برای .... رضایی در چیدمان دیگرش در این نمایشگاه، اثر منشور آزادی از مجموعه ی مرگ در خانه ی ما ارثی ست، به دستکاری در تاریخ نگاری و تولیدات رسانه های جمعی می پردازد احمد شاملو در مجموعه ی شعر خود با عنوان ابراهیم در آتش شعری با نام اشارتی را به ایران درودی تقدیم کرده است. مضمون شعر درباره ی هنر نقاشی است و در بخش پایانی آن، شاملو خطاب به درودی سروده است تمام الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید چرا که تنها یک سخن در میانه نبود آزادی ما نگفتیم تو تصویرش کن این اثر تلاشی است برای به تصویر کشیدن تاریخ نگاری. روایتی است از آن چه بازنمایی و تکثیر نمی شود
روح انگیز صفری نژاد با چیدمان سنگ صبور، داستانى استعارى از پديده ى روانى، فلسفى، اجتماعى همراه با رموز و معانى پنهان را بیان می کند، که به اهمیت و کاربرد مهمی که این روایت ها و قصه ها برای تک تک اعضای یک جامعه دارد اشاره دارد. سنگ صبور خواستگاه مشترك قصه ها، جنبه روانى مشترك ميان بشر است و اين اساس مشترك به زمان هاى ماقبل تاريخ و آغازين بشرى باز مى گردد. يكى بود يكى نبود. سنگ صبور تو صبور، من هم صبور سنگ صبور، انگیزه ایست بین خود يا بخشى از نيروهاى روانى و درونى كه مى كوشد شناخت توانايى هاى خود را به تماميت برساند. با اشاره به اینکه قصه ها همواره به پایانی خوب می انجامیدند و شاید بهانه ای برای داشتن انگیزه و امید به زندگی بودند
نگار عالم زاده گرجی در چیدمان طپش این پایان نگاری را زیر سؤال قرار می برد امید، سالخورده ترین جنین دنیاست. زندانی انفرادی فراموش شده ای که از عمیق ترین حفره رحم کائنات، به تاریک ترین ترس های آدمیزاد نور می پاشد. نوری که انسان را از درون گرم می کند و در جادویی حیرت آور، یخ سکونش را می شکند و به پروازش وا می دارد. این شعبده ی هر شب امید است تا صبح، که درب سلول های مغز باز می شود و او به انفرادی همیشگی اش بازمی گردد تا انتظار بکشد. انتظار زایش. زایشی که تنها راه جوان شدن اوست. او که سالخورده ترین جنین دنیاست
مصطفی چوب تراش در دوچیدمان، وقتی صندلی ها ادای جوجه تیغی در می آورند، در این نمایشگاه؛ به سوال با عنايت به افزایش تولید روایتهای تاریخی واینکه آیا این تولیدات جایگزینی برای افسانه های ملی خواهند بود؟ این گونه جواب می دهد در گذشته های دور، انسان همیشه ترس ها، دغدغه ها، هیجانات، خاطرات، اخبار و رویدادهای زمانه خود را بر روی سنگ ها و دیوارها حکاکی و نقاشی می کرد وبه این طریق احساسات خویش ورویدادها و دغدغه های زمانه خود را با انسان های هم زمانه اش و آیندگان به اشتراک می گذاشت. حال با وجود تکنولوژی، انسان با استفاده از فضای مجازی و رسانه هایی همچون تلویزیون و رادیو ......این کار را انجام می دهد. با این تفاوت که در گذشته این عمل انسان برای سالیان طولانی دوام داشت ولی در دوران کنونی در آنی، همه چیز تغییر می کند و با با آمدن یک اتفاق و یا خبر جدید ،خبر قبلی به سرعت فراموش می شود . یک خصوصیت این آثار، این است که در ابتدا با یک فرم انتزاعی رو برو هستیم، ولی وقتی نزدیک می شویم جزییاتی را می بینیم که در نگاه اول دیده نمی شوند و این، ببینده را وادار به واکاوی و جستجو در کار می کند، خصوصیت دیگر اینکه یک نوع طنز و شوخ طبعی در کار ها است که آثار را از یکنواختی خارج کرده و برای ببینده جذاب تر می کند
چیدمان علی سلطانی تهرانی با عنوان یادگاری، نشان دهنده ی نقش و جایگاه مخاطب در ساخت و ساز روایت است. وی با چیدمانش به این موضوع می پردازد که چه چیزی جز لایه های ابدی از ایده ها، تصاویر و احساسات مانند نیروی طبیعی و قدرتمند در مغز انسان انباشته و بایگانی می شود؟ همواره ایده های جدیدتر، تصاویر و احساسات، به آرامی در مغز انبار می شوند. آنها جانشینی به نظر می رسند که هر چه را قبل از آنچه اتفاق افتاده بود، زیر خود دفن می کنند. اما در واقع، هیچ چیزی به طور مطلق فراموش نمی شود. آنها مرده نیستند، خوابند. هیچ اشتیاق یا بیماری ای وجود ندارد که بتواند این انباشتگی لایه های جاویدان را بشکند. نوشتن یادگاری بر روی ویترین های تصاویر جنگ راوی خاطرات و دوری از یک رخداد اجتماعی ست که سلطانی تهرانی در چیدمان مشارکتی چند نگاشته اش به آن می پردازد. با اضافه شدن هر لایه، تصویر در زیر انبوهی که مدام بر آن افزوده می شود محو می گردد. این نمایانگر نحوه ی به خاطرسپاری و ثبت رویدادهای تاریخی است. در این چیدمان علی سلطانی تهرانی به موضوع جنگ می پردازد، یکی از مهمترین و دردناک ترین دوران هر ملت که نباید به فراموشی سپرده و مابین انبوهی از قول ها و یادبودها مفقود شود. در پایان بابک کاظمی در چیدمان باشگاه خاورمیانه، روایتی از نفت و مردم خاورمیانه را بیان می کند. وی از باشگاهی سخن به میان می آورد که نمادی از این کشورهاست و اتفاقات داخلی و خارجی که در آن رخ می دهد، همانند مشت مداومی ست که قهرمانان بکس و مردم عادی به کیسه ها می کوبند و نتیجه ای جز صدمه و استهلاک برای هر دو طرف ندارد.

آسیه سلیمیان
 ۱۳۹۷ فروردین

Visit Factory TT in Instagram
Visit Factory TT on Facebook
Visit Factory TT on linkedin
Visit Factory TT on twitter
Visit Factory TT on Vimeo
Factory TT was initiated in 2015 by Shahram Entekhabi and Asieh Salimian.
NOTE: Factory TT is neither supported by any government, nor any political interest, ideology or religion.